Το γνωρίζουμε από μία περιγραφή που αναφέρει τα εξής: “...ένα τέταρτο της λεύγας πιο πέρα, αφού στραφήκαμε προς βορρά. Αφήσαμε αριστερά μας το χωριό Βισοκά, και εισχωρήσαμε στην κοιλάδα των Καλαβρύτων. Παρεκκλίνοντας έτσι από την πορεία μας μια γραφική και γεροκτισμένη πέτρινη κρήνη (=του Αγίου Γεωργίου), που βρισκόταν αντικρυστά σ' ένα πεντάτοξο επίσης πέτρινο γεφύρι κτισμένο πάνω στον Κερυνίτη, ο οποίος στο σημείο αυτό είναι φουσκωμένος από τα νερά αναρίθμητων ρυακιών. Ακολουθώντας τη νέα κατεύθυνσή μας, κάναμε δεκαπέντε λεπτά ώσπου να δούμε τη μονή της Αγίας Λαύρας...” (1)
Προφανώς θα πρόκειται για ένα γεφύρι με πέντε καμάρες επί του Βουραϊκού (που κατά την αρχαία εποχή στην περιοχή των Καλαβρύτων ονομαζόταν Ερασίνος) στην κοιλάδα των Καλαβρύτων, μεταξύ των χωριών Κέρτεζη, Βισωκά (Σκεπαστό) και της Αγίας Λαύρας. Φαίνεται ότι αναφέρεται σε πέτρινη γέφυρα, που βρισκόταν στη στροφή για Αγία Λαύρα, λίγο πριν μπούμε στον κεντρικό δρόμο από Πάτρα για Καλάβρυτα, ερχόμενοι από Πριόλιθο.
Η βρύση του Αγίου Γεωργίου.
Πρόκειται για το γνωστό λάθος του Πουκεβίλ που μπερδεύει τον Κερυνίτη με τον Βουραϊκό ποταμό και εκφράζουμε και τις αμφιβολίες μας αν ήταν πεντάτοξο γιατί το άνοιγμα της κοίτης του ποταμού δεν δικαιολογεί κάτι τέτοιο.
Υπάρχει μία ακόμα αναφορά που πιστοποιεί την ύπαρξη γεφυριού στην περιοχή, χωρίς να αναφέρεται στην μορφή του και που φαίνεται ότι υπήρξε μέχρι και το τέλος τουλάχιστον του 19ου αιώνα και λέει ότι: «..δύο χείμαρροι, ο μεν από Συρμπανίου,ο δ’ εκ από Κερτέζης (προς Α. και προς ΒΑ. του ερυμανθείου όρους Καλλιφώνων εν τω τέως δήμω Καλλιφωνίας) πηγάζοντες ενούνται εν τη πεδιάδι του Λαγωβουνίου και αποτελούσι μικρόν ποταμόν έχοντα πάντοτε ύδωρ, όστις μετά την ως άνω συμβολήν ρέων μεταξύ βαλτώδους πεδιάδος προς Β. Και έπειτα παρά την Βυσωκάν από της παρά τον ναίσκον του Αγ. Γεωργίου γεφύρας και πηγής ρέων προς Α. διαρρέει την πεδιάδα των Καλαβρύτων και έπειτα δια μεγάλης και μακράς χαράδρας μεταξύ των χωρίων Βραχνίου και Σουβάρδου αφ’ ενός, Κερπινής και Ρωγών αφ’ ετέρου, διερχόμενος και υπό την μονήν του Μ. Σπηλαίου παρά την Ζαχλωρούν προς Β. Στρεφόμενος διέρχεται παταγωδώς και ορμητικός πολλάς άλλας κατωφερείς χαράδρας και τέλος εκβάλλει εις τον Κορινθιακόν κόλπον παρά το Διακοπτόν.» (2)
Κατά κάποιες μαρτυρίες ντόπιων το γεφύρι πρέπει να γκρεμίστηκε το 1971, επί χούντας για να χτιστεί το σημερινό τσιμεντένιο, για τα 150 χρόνια της Επανάστασης του ’21.
Η θέση του γεφυριού.
Σημειώσεις-βιβλιογραφία
1. Πουκεβίλ. Ταξίδι στην Ελλάδα. Πελοπόννησος. Εκδόσεις ΣΥΛΛΟΓΗ Αφοί Τολίδη, σελ.264 Αθήνα 1995.
2. Γεωργίου Παπανδρέου. Δ.Φ. Γυμνασιάρχου. 1928. Ιστορία των Καλαβρύτων, Β' έκδοση από την Κοινωφελή Δημοτική Επιχείρηση Πολιτιστικής Και Κοινωνικής Ανάπτυξης Και Ποιότητας Ζωής Δήμου Καλαβρύτων (ΔΕΠΑΠΟΖ). Καλάβρυτα 2011, σελ. 24-32.