Γέφυρα Του Ροδάκινου. Ρέθυμνο. Κρήτη.

 

Βρίσκεται ανάμεσα στο Άνω και Κάτω Ροδάκινο, του δήμου Αγίου Βασιλείου της Περιφερειακής Ενότητας Ρεθύμνου.

Εξυπηρετούσε την κίνηση προς Σφακιά μέχρι το 2013 όταν έγινε η καινούργια γέφυρα, η τσιμεντένια.

Χτίστηκε το 1908 κατά τη διάρκεια της Κρητικής Πολιτείας και στοίχισε 5.900 δραχμές της εποχής.

Η παλιά μορφή του γεφυριού κάτω από τον υπερυψωμένη προσθήκη.

Δεν γνωρίζουμε τον κατασκευαστή-μάστορα αν και η στοματική παράδοση μετέφερε ότι στην κατασκευή της γέφυρας συμμετείχε ο λεγόμενος «Νταρατσιάνος», που λέγεται ότι είχε φτιάξει και άλλα πολλά δύσκολα έργα στην περιοχή και ήταν παππούς του Μανούσου Παύλου Κοτσίφη από το Άνω Ροδάκινο. Ονομαζόταν «Νταρατσιάνος» επειδή η καταγωγή του ήταν από το Δαράτσο του δήμου Χανίων. Λέγεται επίσης ότι είχε χτίσει και το φάρο της Γαύδου.

Πρόκειται για ένα πανέμορφο γεφύρι, δεμένο απόλυτα με το περιβάλλον, μονότοξο, ημικυκλικό, χτισμένο με την χαρακτηριστική πέτρα της περιοχής, καμπυλωτή και καλντεριμωτή επιφάνεια διάβασης, με τα κάθετα πλαϊνά του να πατάνε σε πέτρινα μέρη του εντυπωσιακού φαραγγιού, μια σειρά θολίτες, χωρίς στηθαία. 

Έχει υπερυψωθεί πάνω από το τόξο για να πατήσει ο καινούργιος δρόμος και να αφεθεί ελεύθερη η πρώτη μορφή του γεφυριού στο θαυμασμό των επόμενων γενιών. Πραγματικά αξίζουν κάθε τιμή, εκτίμησης και σεβασμού οι μάστορες αυτών των λαϊκών κατασκευών, που με μόνα εφόδια το μεράκι, τη δύναμη της ψυχής τους και το σεβασμό προς το περιβάλλον μας άφησαν αθάνατα έργα.

Η επίπεδη επιφάνεια διάβασης του νέου δρόμου πάνω από τη γέφυρα.

Η γέφυρα υπήρχε πέρασμα των ανταρτών κατά τη διάρκεια της κατοχής στο νησί και πρόκειται για μια εντυπωσιακή γέφυρα σε ένα πανέμορφο και επιβλητικό φαράγγι με μεγάλο ύψος, που κόβει την ανάσα.

Παραθέτουμε την ακριβή περιγραφή της τότε εποχής για τη γέφυρα:

«Η παλαιά λίθινη μονότοξη γέφυρα που μέχρι τελευταία αποτελούσε υποχρεωτικό πέρασμα προς το Ροδάκινο από αποτελεί αξιόλογο μνημείο.

 Η γέφυρα εντυπωσιακής κατασκευής χρονολογείται από 1908 επί Κρητικής Πολιτείας με  Ύπατο Αρμοστή εν Κρήτη τον Αλέξανδρο Ζαΐμη.

  

Το σχέδιο όπως έχει αποτυπωθεί από τους αναδόχους μηχανικούς.

 

Η δαπάνη που διατέθηκε ύψους 5.900 δραχμών είχε εγγραφεί με δεκάδες άλλα έργα στην Κρήτη στον προϋπολογισμό 1908 και ψηφίστηκε στη Χαλέπα στις Αυγούστου με  τον νόμο  789 ομοφώνως από την Βουλή.

«Οι πιστώσεις προήλθαν από τον προϋπολογισμό των εξόδων της Πολιτείας της χρήσεως του 1907 οικονομικού έτους και μη εξαντληθείσαι διαρκούντος του έτους τούτου επιτρέπεται να μεταφερθώσιν εν μέρει ή εν όλω εις τον προϋπολογισμόν των εξόδων της Πολιτείας της χρήσεως του αμέσως επομένου οικονομικού έτους 1908, δια διατάγματος του Υπάτου Αρμοστού προκαλουμένου υπό της ολομελείας του Συμβουλίου αυτού.

 Η παλιά και η καινούργια γέφυρα.

Τον προϋπολογισμό της απαιτούμενης δαπάνης δια την κατασκευήν της γεφύρας Ροδακίνου πλάτους 4 μ. και ανοίγματος 6  μ. συνέταξε ο μηχανικός Ε. Κελαϊδής και προβλέπει την εκτέλεση των εξής έργων:  Εσκαφή θεμελίων,  τοιχοποιία  θόλου,, ξεστή λιθοδομή και καλύμματα θόλου επικάλυμμα θόλου, αρμολόγημα στηθαίου, διαφόρων όψεων εκβραχισμοί, ισοπεδώσεων και οδού προσπελάσεως επιχωματώσεις γέφυρας και οδού προσπελάσεως, ξηρότοιχοι προεκτάσεως πτερυγοτοίχων, λιθόστωτον αποζημίωσις ξυλοτύπου γέφυρας».

 

Τον Οκτώβριο του 2021 εκπονήθηκε Μελέτη για την Ανάδειξη και Συντήρηση Ιστορικών Γεφυρών του Επαρχιακού Οδικού Δικτύου της Περιφερειακής Ενότητας Ρεθύμνης  και έτσι συντηρήθηκε και επισκευάστηκε η γέφυρα.

 

 

Σημειώσεις-βιβλιογραφία. 

1. Τα στοιχεία στάλθηκαν από την Antonia Papadaki όπως επίσης και η συμβολή της στην ανάρτηση αυτή ήταν καθοριστική. Την ευχαριστώ.

2. Οι φωτογραφίες προέρχονται από το διαδίκτυο.

Elen Skok Most (Deer-Jump-Άλμα ελαφιού)- Γεφύρι Elen Skok στην Debar-Δίβρη της Βόρειας Μακεδονίας

 Πρόκειται για ένα σπουδαίο και μοναδικό γεφύρι κοντά στην πόλη Debar-Δίβρη της Δυτικής Βόρειας Μακεδονίας, μεταξύ των αλβανικών συνόρων και της περιοχής Kicevo από τη μία πλευρά και μεταξύ Mavrovo και Debar από την άλλη, που γεφυρώνει τον ποταμό Mala Reka (Μικρό ποτάμι) σε μια θαυμάσιου κάλλους περιοχή, που αποτελεί εθνικό πάρκο.

 

Ο Mala Reka συγκεντρώνει τα νερά από πολλά μικρά ποταμάκια και ρυάκια των χωριών της περιοχής και είναι το όριο των περιοχών Kicevo και Stogevo με την πόλη της Δίβρης.

Το ποτάμι είναι ορεινό και πλούσιο σε πέστροφες και το γεφύρι είναι ένα από τα σπουδαιότερα τουριστικά αξιοθέατα της περιοχής και της χώρας.

Πρόκειται για μια πέτρινη παραδοσιακή γέφυρα, μονότοξη, ημικυκλική, με μια σειρά θολίτες, καμπυλωτή και καλντεριμωτή επιφάνεια διάβασης που έχει αντέξει στα μεγάλα κατεβάσματα του ποταμού για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Το γεφύρι από ανάντη. Φώτο: Αρχείο Γεφυριών Πελοποννήσου.

Παρ' όλα αυτά χρειάζεται επισκευή στα βάθρα του και στο βόρειο τμήμα της επιφάνειας διάβασής του, όπου έχουν παρατηρηθεί ζημιές.

Θεωρείται Οθωμανική κατασκευή και είναι η μοναδική στο είδος της στην Βόρεια Μακεδονία.

Η καλντεριμωτή επιφάνεια διάβασης. Φώτο: ΑΓΠ.

 

Λέγεται ότι κατασκευαστής είναι ο ίδιος  που έδωσε το σχέδιο για το Stari Most (Η Παλιά Γέφυρα) στο Μόσταρ της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης.

Γεφυρώνει το ποτάμι σε ένα από τα στενότερα σημεία του και τα βάθρα του είναι σκαλωμένα με περίτεχνο τρόπο στις δύο κάθετες πλευρές του ποταμιού.

Ήταν συνδεδεμένη με την φημισμένη Εγνατία οδό και οι ταξιδευτές, οδοιπόροι, περιηγητές και ντόπιοι χρησιμοποιούσαν το γεφύρι για να πάνε προς το βόρειο τμήμα της περιοχής.

 

Ένας μύθος λέει για έναν δραπέτη που προσπάθησε με τον στρατό του να πιάσει ένα ελάφι που συνεχώς έφευγε και δεν τους επέτρεψε να τον πλησιάσουν. Αν και τραυματισμένο, το ελάφι δεν τους παραδόθηκε ούτε σε μια στιγμή που η διαφυγή ήταν σχεδόν αδύνατη. Όταν βρέθηκε στις όχθες της Mala Reka, χωρίς δισταγμό, πήδηξε στην άλλη άκρη του ποταμού και πέθανε εκεί. Έχοντας το θαυμάσει  το θάρρος και την επιμονή του ελαφιού  μέχρι το τέλος, που δεν παραδόθηκε στον εχθρό, ο τοπικός μπέης διέταξε να χτιστεί προς τιμήν του  μια γέφυρα, που θα συμβόλιζε εκείνο το μοιραίο άλμα του ελαφιού (Deer-Jump).

Το γεφύρι από ανάντη. Φώτο: Αρχείο Γεφυριών Πελοποννήσου.

Ένας άλλος θρύλος λέει ότι ένα αγόρι, προσπαθώντας να υπερασπιστεί την τιμή της αγαπημένης του, δολοφόνησε τον Τούρκο Μπέη που ήθελε το κορίτσι για τον εαυτό του. Μετά το φόνο, το αγόρι διέφυγε και οι Οθωμανοί έστειλαν στρατό να τον βρουν. Όταν έφτασε στην όχθη του Mala Reka , δεν ήξερε πώς να διασχίσει το ποτάμι. Επειδή ήταν απελπισμένος και αβοήθητος, εμφανίστηκαν κάποιες νεράιδες και τον μετέτρεψαν σε ελάφι για να τον βοηθήσουν να περάσει το ποτάμι. Το αγόρι μετατράπηκε εύκολα σε ελάφι και πήδηξε τη γέφυρα και στη συνέχεια έφυγε τρέχοντας. Προς τιμήν του, οι κάτοικοι του χωριού έχτισαν τη γέφυρα της οποίας η δομή αντιπροσωπεύει το σώμα του ελαφιού τη στιγμή του άλματος.

 

Υπάρχει και μια άλλη ενδιαφέρουσα ιστορία για την αιτία χτισίματος του γεφυριού.

Μια μέρα, ένας κυνηγός πήγε να κυνηγήσει στο δάσος και συνάντησε ένα χαριτωμένο ελάφι. Το ζώο, με τη θαρραλέα στάση και το βλέμμα του καρφωμένο κατευθείαν στα μάτια του κυνηγού, τον ανάγκασε να αλλάξει γνώμη και να μην το σκοτώσει. Ο κυνηγός παρατηρούσε το ζώο για ώρες, γιατί δεν είχε ξαναδεί τέτοιο υπέροχο πλάσμα. Άφησε το ελάφι να ζήσει και γύρισε σπίτι. Την επόμενη μέρα, ο κυνηγός πήγε με το τουφέκι του στο δάσος και συνάντησε ξανά το ελάφι. Το ζώο κοίταξε με περιέργεια τον κυνηγό και εκείνος παρατηρούσε μπερδεμένος τα σκούρα καφέ, μεγάλα μάτια του. Ο κυνηγός εντυπωσιάστηκε από το θάρρος του και θαύμαζε όλο και περισσότερο την ομορφιά του ελαφιού και τα δυνατά κέρατα, τα οποία προσαρμόστηκαν ιδανικά στα κλαδιά των κοντινών δέντρων. 

 

  Την τρίτη μέρα ο κυνηγός πήγε στο δάσος με την επιθυμία να ξαναδεί το ζώο. Το ελάφι πλησίασε και κοίταξε στα μάτια τον κυνηγό. Ήθελε να έρθει πιο κοντά στο ζώο, αλλά φοβόταν την αντίδρασή του και δεν ήθελε να το τρομάξει. Όταν ο κυνηγός επέστρεψε στο χωριό, μίλησε στους συγχωριανούς του για το μοναδικό ζώο. Όταν ρωτήθηκε γιατί δεν το σκότωσε, ο κυνηγός είπε ότι δεν μπορούσε να κάνει μια τέτοια αμαρτία και ότι το ζώο θα έπρεπε να παραμείνει για να στολίσει το δάσος, γιατί ποτέ άλλοτε δεν εμφανίστηκε τόσο όμορφο και μοναδικό πλάσμα στο δάσος. Οι περίεργοι χωρικοί είπαν στον κυνηγό ότι θέλουν να δουν και το ελάφι. Τους πίστεψε και τους πήγε στο μέρος. Το ζώο ήταν εκεί και είχε αναγνωρίσει τον κυνηγό, αλλά οι συγχωριανοί του είπαν ψέματα και άρχισαν να κυνηγούν το ζώο. Φοβούμενο μην το πιάσουν, το ελάφι έφυγε τρέχοντας και έφτασε στην όχθη του Mala Reka.  

Η καμπυλωτή επιφάνεια διάβασης. Φώτο: Αρχείο Γεφυριών Πελοποννήσου.

Με μια από τις τελευταίες του προσπάθειες πήδηξε στο κενό αλλά χτύπησε τα μπροστινά του πόδια στην όχθη του ποταμού και τα έσπασε. Πριν πεθάνει, το ελάφι είχε δάκρυα στα μάτια και κοίταξε τον κυνηγό. Ο κυνηγός έκλαψε και είπε ότι τα λυπημένα μάτια του ζώου είναι η κατάρα για τους διώκτες του και ότι θα τιμωρηθούν. 

 

 Φοβούμενοι ότι η κατάρα θα πετύχει, κάποιοι από αυτούς μετάνιωσαν για τις πράξεις τους και αποφάσισαν να φτιάξουν κάτι ευγενικό. Προς τιμήν του τελευταίου άλματος του ελαφιού, έχτισαν μια γέφυρα που θα αντιπροσώπευε το θάρρος και τον αγώνα του.

Με το φίλο Nusret Latifi στο γεφύρι.

 Δείτε το παρακάτω βίντεο για το γεφύρι:

 

 

 

Γέφυρα ΣΙΜΑ ή γέφυρα των Ποταμών. Ρέθυμνο - Κρήτη.

   Πρόκειται για την ψηλότερη και εντυπωσιακότερη  γέφυρα της Κρήτης και μία από της ψηλότερες και εντυπωσιακότερες της Ελλάδας, που πήρε το όνομά της από τον σχεδιαστή της,  που την σχεδίασε στις αρχές του 20ού αιώνα. 

  Ολοκληρώθηκε το 1913 και ενώνει το Ρέθυμνο με το Αμάρι, κοντά στο χωριό Πρασές. Επίσημα λέγεται γέφυρα των Ποταμών.

  Έχει χαρακτηρισθεί διατηρητέο μνημείο εξαιρετικής αρχιτεκτονικής και  αποτελεί ένα κατασκευαστικό θαύμα για την εποχή που χτίστηκε.

   Από την μελέτη Ανάδειξης και Συντήρησης  Ιστορικών  γεφυριών του Επαρχιακού Οδικού Δικτύου της Περιφερειακής Ενότητας Ρεθύμνου  διαβάζουμε για το ιστορικό κατασκευής της γέφυρας και τα τεχνικά χαρακτηριστικά της:

  «Η γέφυρα του Σίμα Αμαρίου βρίσκεται 10 χιλιόμετρα νότια της πόλης του Ρεθύμνου και αποτελεί ένα από τα κύρια περάσματα που ενώνουν το Ρέθυμνο με την επαρχία Αμαρίου. Η γέφυρα κατασκευάστηκε το 1910 από την νεοσύστατη Κρητική Πολιτεία και μελετήθηκε από τον Ιταλό μηχανικό Figari, ο οποίος την περίοδο αυτή διατελούσε διευθυντής τεχνικών έργων της Κρητικής Πολιτείας. Ο μηχανικός Figari έφερε την τεχνογνωσία που υπήρχε στην πατρίδα του, συνεπώς η γέφυρα του Σίμα ακολουθεί την τεχνοτροπία εκατοντάδων παρόμοιων τοξωτών λίθινων γεφυρών που κατασκευάστηκαν εκείνη την περίοδο στην Ιταλία και σε όλη την Ευρώπη (aqueduct bridge).

   Η ιστορία της εντυπωσιακής αυτής γέφυρας συναρτάται προφανώς με την περιπέτεια της κατασκευής του Αμαριώτικου δρόμου.

  Στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Κρητικής Πολιτείας βρίσκουμε εγγραφές από το 1903 αλλά το έργο δεν προχωράει και έτσι εντοπίζουμε στον Προϋπολογισμό για την χρήση 1906 να εγγράφεται από μεταφορά η πίστωση 10.000 δραχμών για κατασκευή «της οδού από Περιβολίων Ρεθύμνης μέχρι Βολώνες Αμαρίου.»

  Τον Μάρτιο του 1910 δημοπρατείται η αμαξιτή οδός Ρεθύμνης Αμαρίου με προϋπολογισμό 30.195 δρχ.

 

  Τέλος στο φύλο Α 64 της 13-9-2012 στο Διάταγμα με αριθμό 80 που υπογράφει ο Γεώργιος ο Α’ βρίσκουμε να μεταφέρονται πιστώσεις που δαπανήθηκαν κατά το οικονομικό έτος 1911 στις πιστώσεις του 1912.

  Μεταξύ αυτών και: πίστωση εκ 43.000 δρχ για « Σκυρόστρωσις οδού Ρεθύμνης Αμαρίου και κατασκευή γεφύρας Σίμα.»

  Είναι η πρώτη φορά που συναντάμε να γίνεται αναφορά στην γέφυρα παρ’ ότι δεν καταφέραμε να εντοπίσουμε την έγκριση του σχετικού προϋπολογισμού.

 

                                                             Από τη δειγματοληψία στα μεσόβαθρα.

 

  Στο τεύχος 93 της 3 Σεπτεμβρίου 1913 εγκρίνει την μεταφορά πιστώσεων που δεν αναλώθηκαν στην χρήση του 1912 στην οικονομική χρήση του 1913 . Μεταξύ αυτών και πίστωση 23.048 για την «Σκυρόστωση της οδού Ρεθύμνης Αμαρίου και κατασκευή γέφυρας εις Σίμα». Πράγμα που σημαίνει ότι υπήρξε απορρόφηση μέρους του σχετικού προϋπολογισμού άρα εκτελέσθηκαν εργασίες κατά την διάρκεια του 1912. Δεν γνωρίζουμε φυσικά ποιες εργασίες.

  Στο τεύχος 4 της 4ης Ιανουαρίου 1914 όπου μεταφέρει τις πιστώσεις που δεν δαπανήθηκαν το έτος 1913 δεν αναφέρεται το παραπάνω έργο άρα πρέπει η σχετική εργολαβία να αποπερατώθηκε εντός του 1913.

  Βλέπουμε λοιπόν ότι υπάρχουν περισσότερες μελέτες και έργα για την κατασκευή του Αμαριώτικου δρόμου. Αυτή που αναφέρει την γέφυρα στο Σίμα φαίνεται να ολοκληρώνεται το 1913.

 Μακέτα του γεφυριού.

  Για το σχέδιο της γέφυρας πρέπει να πούμε ότι φαίνεται ότι την σχεδίασε ο κατά τα έτη 1908-1911 Διευθυντής της Υπηρεσίας Δημοσίων Έργων Λουίτζι Φιγγάρι.

  Η γέφυρα του Σίμα είναι τοξωτή με τρία ανοίγματα, δυο ακροβάθρα θεμελιωμένα σε βραχώδες έδαφος, και δύο μεσοβάθρα θεμελιωμένα μέσα στην βραχώδη επίσης κοίτη του χειμάρρου. Τα τοξωτά ανοίγματα φτάνουν τα 9.80 μ. μήκος και 4.20 μ. ύψος τόξου. Τα μεσοβάθρα έχουν ύψος, από την στάθμη εδάφους μέχρι την βάση των τοξοτών θόλων, το οποίο φτάνει τα 21.28 μ, προσδίδοντας στην γέφυρα το συνολικό (εντυπωσιακό) ύψος των 29.08 μ.

  Τα ακρoβάθρα δεν ακολουθούν κανονική γεωμετρική διάταξη, καθότι κατασκευάστηκαν επί του υπάρχοντος εδάφους, χωρίς να προηγηθεί ειδική διαμόρφωση – επιπέδωση αυτού. Ο φέρων οργανισμός αποτελείται από φέρουσα τοιχοποιία. Τα τρία ανοίγματα της γέφυρας καλύπτονται από τοξωτούς θόλους, κατασκευασμένους από λαξευτή λιθοδομή, μεγάλου μεγέθους λιθοσωμάτων, και λεπτή στρώση κονιάματος. Τα βάθρα τόσο ακραία όσο και μεσαία αποτελούνται από αργολιθοδομή με λαξευτά μέλη στις γωνίες της. Ανά 5 μ. κατασκευάστηκαν οριζόντιες στρώσεις από λαξευτή λιθοδομή, ύψους ίσο με ένα λιθόσωμα, οι οποίες λειτουργούν σαν οριζόντια διαζώματα για τα βάθρα. Όσον αφορά την περιοχή άνω των θόλων, η εξωτερική (ορατή) στρώση αποτελείται από αργολιθοδομή όμοια με αυτή των βάθρων, ενώ δεν υπάρχουν πληροφορίες για το εσωτερικό γέμισμα (σε αντίστοιχες γέφυρες αποτελείται από εδαφικό υλικό).

                                                                    Δειγματοληψία από το μεσόβαθρο.

 

  Το οδόστρωμα αποτελείται από ασφαλτικό υλικό. Τέλος σε ένα από τα ακροβάθρα βρέθηκε τοποθετημένος ένας μεταλλικός ελκυστήρας, πιθανόν για θεμελίωση-αγκύρωση των βάθρων στο έδαφος η σαν σύνδεσμος μεταξύ των λαξευτών μελών.

  Παρόλη την ηλικία της γέφυρας και την αδιάκοπη χρήση του από οχήματα, αυτή δεν παρουσιάζει σοβαρά δομικά προβλήματα. Απουσιάζουν ρηγματώσεις της τοιχοποιίας που θα μπορούσαν να σχετιστούν με κάποια παθολογία του φορέα. Απουσία βλαβών στις βάσεις των βάθρων αποτρέπουν το σενάριο προβλημάτων σχετιζόμενων με την θεμελίωση αυτών. Στους θόλους συναντάται ελαφριά διάβρωση των λιθοσωμάτων (μαύρισμα, απομείωση διατομής), σχετιζόμενη με την συγκέντρωση υγρασία στην περιοχή αυτή. Μια σοβαρή παρατήρηση είναι η αυξανόμενη ανάπτυξη βλάστησης μέσα στο σώμα της φέρουσας τοιχοποιίας. Παρόλο που η βλάστηση αυτή δεν έχει επιφέρει εμφανείς βλάβες, αναμένεται να επιδεινώσει την κατάσταση του φέροντος οργανισμού με ρηγμάτωση της τοιχοποιίας και εισχώρηση υγρασίας στο εσωτερικό αυτής. Τέλος η παρουσία διαβρωμένου μεταλλικού ελκυστήρα αναμένεται να επιφέρει σοβαρή ρηγμάτωση της τοιχοποιίας σε περίπτωση μη αντικατάστασης αυτών».

Παραθέτουμε εδώ την περιγραφή της γέφυρας όπως ακριβώς αναφέρεται από την  Περιφερειακή Ενότητα Ρεθύμνου.

"Η γέφυρα των Ποταμών ή του Σίμα η Καμάρα, όπως είναι γνωστή, ζευγνύει το Πρασσιανό φαράγγι, στο Ν.Δ. άκρο του, και βρίσκεται πάνω στον δρόμο που συνδέει το Ρέθυμνο με το Αμάρι.

 Η γέφυρα αποτελεί μοναδικό παράδειγμα στον Νομό, για την μεγαλοπρέπεια, την κομψότητα και το μέγεθος της. Η γέφυρα είναι πέτρινη, τρίτοξη και το κατάστρωμα της έχει ασφαλτοστρωθεί. Τα δύο ακραία βάθρα της γέφυρας είναι θεμελιωμένα στις βραχώδεις παρειές του φαραγγιού, ενώ τα δύο μεσαία βάθρα που θεμελιώνονται στο βάθος του φαραγγιού είναι εντυπωσιακά με το ύψος και την λεπτότητα της κατασκευής τους. Τα βάθρα είναι ορθογωνικά σε κάτοψη ενώ η διατομή τους ελαττώνεται καθ’ ύψος. Είναι κατασκευασμένα με αργολιθοδομή και λαξευτούς γωνιόλιθους, ενώ καθ’ ύψος έχουν διαταχθεί οριζόντια σενάζ από λαξευτούς λίθους. Τα τόξα, κατασκευασμένα με ορθογωνικούς, λαξευτούς λίθους, είναι επίσης εντυπωσιακά για την λεπτότητα τους.

Το 1905 ξεκινά η κατασκευή του δρόμου Αμαρίου και αρχικά εγκρίνεται προϋπολογισμός 10,000 δρχ. για την κατασκευή τμήματος του δρόμου από τα Περιβόλια Ρεθύμνου βάσει μελέτης του Εργοδηγού Δ.Ε. Ιωάν. Στυλιανίδη. Η γέφυρα είναι έργο των αρχών της δεύτερης δεκαετίας του 20ου αιώνα.

Από διάφορα δημοσιεύματα σε εφημερίδες της εποχής συμπεραίνεται ότι η κατασκευή της γέφυρας άρχισε γύρω στο 1910 ή 1911, το 1912 χρηματοδοτήθηκε με 43,000 δρχ. και το 1913 με 55,000 δρχ. ενώ το 1914 δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί. Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας Κρητική Επιθεώρηση, ωστόσο, βλέπουμε ότι το έργο κοντεύει να τελειώσει τον Οκτώβριο του 1914, ενώ έχει κριθεί έκπτωτος ο εργολάβος.

Όσον αφορά την μελέτη του έργου υποθέτουμε ότι εκπονήθηκε από τον Ιταλό μηχανικό και τότε Γεν. Επιθεωρητή των Δημοσίων Έργων της Κρήτης Λ. Φιγγάρη. Το συμπέρασμα προκύπτει και πάλι από δημοσίευμα της Κρητικής Επιθεώρησης: «...αφού και δια το Κακοσκάλι του Σίμα (δια το τελείως αδύνατον να υποταχθή εις τον τροχόν κατά τους τότε μηχανικούς μας) η μελέτη του Φιγγάρη απεδείχθη υπέροχος".

 

Σημειώσεις-βιβλιογραφία. 

Τα στοιχεία στάλθηκαν από την Antonia Papadaki όπως επίσης και η συμβολή της στην ανάρτηση αυτή ήταν καθοριστική. Την ευχαριστώ.

Δείτε το παρακάτω βίντεο για το σπουδαίο αυτό γεφύρι: