Γέφυρα Μαράσογλου. Σινασός -Sinosos. Kapadokya - Καππαδοκία.

   Είναι χτισμένη κοντά στην εκκλησία των ταξιαρχών και ήταν σπουδαίο έργο γιατί συνδέει τις δύο μεγάλες συνοικίες του χωριού.  Τον Γενή (νέο) Μαχαλά και τον Γαβρά, που τους χώριζε το φαράγγι του Δέργου.

Γέφυρα Μαράσογλου. (1)

  Πρόκειται για μια εντυπωσιακή και ιστορική γέφυρα με τρεις οξυκόρυφες καμάρες, μια σειρά θολίτες, στηθαία και επίπεδη επιφάνεια διάβασης. Η μεσαία είναι μεγαλύτερη σε άνοιγμα ενώ οι δύο άλλες εκατέρωθεν αυτής μικρότερες.

Το γεφύρι σε έγχρωμη φώτο. (2)

   Χτίστηκε με χορηγία του Βασίλη Μαράσογλου το 1865  και οι ντόπιοι για να τον τιμήσουν έγραψαν σε μάρμαρο τα παρακάτω: (1)

« ‘Ως σύνδεσμος ένώσεως άντικειμένων δύο.

Μερίδας κωμοπόλεως μιάς έπαξευγνύω.

Άλλ’ ή αυτή και ως άψίς θριάμβου άριγνώτου

Διαιωνίζω άρετήν άρίστου πατριώτου.

Ύμνήτω τον Βασίλειον Μαράσογλου  ή Φήμη

Και είη άληστος αύτού και εύκλεής ή μνήμη.

Έν έτει Σωτηρίω 1865 Μηνί Όκτωβρίω».

Η επιγραφή σε μαρμάρινη πλάκα. Η φωτογραφία είναι του Κυριάκου Βλασιάδη.

 

Το γεφύρι και το κάστρο. (3)

  Η Σινασός (Μουσταφά-πασά σήμερα) ήταν ένα από τα 17-18 ελληνόφωνα χωριά της Καππαδοκίας, περίπου στο κέντρο της Μικράς Ασίας με πληθυσμό περίπου 3.000 Ελλήνων πριν την ανταλλαγή. 

 

 

 

Βρύση Ν. Ζουμπουλίδη  στη συνοικία Λουλά της Σινασού Καππαδοκίας. Ήταν το στολίδι του Λουλά. (4)

 

 

 

 

                                                                                   Η γέφυρα Μαράσογλου (5)

     "Μαζί με τον ιερό ναό Κωνσταντίνου και Ελένης, το γεφύρι αποτελεί τοπόσημο της πάλαι ποτέ ακμάζουσας Ελληνικής παρουσίας στη Σινασό. Προσωπικά είμαι περήφανος για την καταγωγή μου. Η μητέρα μου ήταν Σινασίτισσα, εγώ μεγάλωσα σε Σινασίτικο σπίτι και είμαι μέλος του Σωματείου Σινασιτών. Όσον αφορά το γεφύρι, ο Βασίλειος Μαράσογλου ήταν θείος της  μητέρας μου και αρχηγός μιας από τις κορυφαίες οικογένειες της Σινασού. Εργάστηκε ολόψυχα για την πατρίδα του και γιαυτό οι κάτοικοι τον τιμούσαν και τον σέβονταν.  Έκτισε το όμορφο γεφύρι του Γένη Μαχαλά (καινούργια συνοικία στα ελληνικά) κοντά στην μεγαλοπρεπή εκκλησία των Ταξιαρχών που δεν υπάρχει πια. Όμως η γέφυρα στέκει εκεί αγέρωχη ως τις μέρες μας. Ψηλό και υπερήφανο έργο, χρησιμότατο για τη σύνδεση δύο μεγάλων συνοικεσίων, του Γενή Μαχαλά και του Γαβρά, που χωρίζονται με το βαθύ και δύσβατο φαράγγι του Δερτούζος, μήκους 2 χλμ και πλάτους 5μ.  Σήμερα η πέτρινη Γέφυρα του Μαράσογλου, μήκους 16 μ. και πλάτους 2,5 μ. υποδέχεται τους επισκέπτες της Σινασού που πηγαίνουν να προσκυνήσουν το Μοναστήρι του Αη-Νικόλα. Η οικογένεια του Βασιλείου Μαράσογλου έφυγε από τη Σινασό για την Κωνσταντινούπολη πολύ νωρίτερα από την "ανταλλαγή". Ήταν η μόνη εκπατρισθείσα εκ Σινασού οικογένεια." (2)

Η κεντρική πλατεία στη Σινασό. (6)

 

Αρχοντικό Σουλτανίδη.

Μετά την ανταλλαγή του 1924 λειτούργησε για λίγο σαν ξενοδοχείο και σήμερα είναι λέσχη φοιτητών. (7)

Σπίτι Ιωάννη Κιουφτσόγλου.

Σημερινός ιδιοκτήτης ο Τεομάν Εβτσί. (8)

 

Η σύλληψη του Αθ. Διάκου.

Τοιχογραφία του Κωστή Μελετιάδη, πιθανόν στο σπίτι του Ιωάννη Κιουφτσόγλου. (9)

 

 Σκαλιστό εκκλησάκι στη Ι.Μ. Αγίου Νικολάου Σινασού. (10)

 

Τοιχογραφία σε αρχοντικό της Σινασού. "Ο κύκλος της ζωής του ανθρώπου". Από τη γέννηση μέχρι το θάνατο. Στη μέση ο Αδάμ και η Εύα. (11)

 

Τριόροφο αρχοντικό Χατζηθεοφάνους. (12)

 

Εκκλησία των Ταξιαρχών στη Σινασό, στο λόφο Γενή-Μαχαλά. Έργο του αρχιτέκτονα Γρηγόρη Παπαλαζαρή. Χτίστηκε σε ερείπια αρχαίου ναού.  Δεν υπάρχει σήμερα. Κατεδαφίστηκε το 1924. (13)

 

 

Η Αψηλή Παναγιά 6-7 χιλ. από τη Σινασό.

Σήμερα υπάρχουν μόνο ερείπια. (14)

Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης. Σινασός. Στο βάθος η συνοικία Κάπαλος. (15)

 

Το παρεκκλήσι των Τριών Ιεραρχών στο Αρρεναγωγείο της Σινασού. Τα κατεδάφισαν και τα δύο οι νέοι κάτοικοι της Σινασού. (16)

 

 

 

Ο Λουτρός της Σινασού.

Εδώ έκαψαν όσα κειμήλια δεν μπορούσαν να πάρουν μαζί τους οι Σινασίτες κατά την ανταλλαγή του 1924. 'Ηταν στο δρόμο προς το Μοναστήρι. Δεν υπάρχει σήμερα. (17) 

Το αρχοντικό Μαράσογλου στη Σινασό το 1924. (18)

 

 

 

 

Η οροφή της  εισόδου στο αρχοντικό Σουλτανίδη. Σήμερα λειτουργεί πανεπιστημιακή σχολή.(19) 

 

 

 Η εσωτερική αυλή του Αρρεναγωγείου στη Σινασό. Πίνακας της ζωγράφου Δέσποινας Παπαϊωάννου από τη Σινασό. Κατεδαφίστηκε μετά την ανταλλαγή το 1924. (20) 

 

 

 

Παλιό Ελληνικό αρχοντικό της Σινασού που σήμερα λειτουργεί σαν σχολή. (21)

 

 

 

 

 

        

                                  Αρχοντικό Σινασού. Σύγχρονη φώτο. (22)

 

 

 

 

 

 

Εσωτερική πόρτα με το Σταυρό σε αρχοντικό της Σινασού σε σύγχρονη φώτο. Στα περισσότερα σπίτια υπήρχε ιδιαίτερος χώρος για εικονοστάσι, Οι νέοι σπιτονοικοκύρηδες άφησαν το Σταυρό άγνωστο γιατί. (23)

 

 

 

 

         

                    Αρχοντικό Σινασού. Σύγχρονη φώτο. (24)

 

 

 

 

 

     

 

   Το ανακαινισμένο αρχοντικό Παπαδανιήλ στη Σινασό. Βρίσκεται στην κεντρική πλατεία στο Μησιχώρ. (25)

 

 

 

Κολώνα στην είσοδο του Ι. Ν. Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης στη Σινασό (Μησιχώρ) με τα τότε χρώματα. (26)

 

 

                                                                  Ερείπια του Ναού της Αψηλής Παναγιάς. Φώτο του 2005. (27)

 

 

 

Ερείπια Αψηλής Παναγιάς. (28)

 

 

 

 Λιθόγλυπτη υδρορροή στο Ι. Ν. Αγ. Κωνσταντίνου και Ελένης στην κεντρική πλατεία (Μησιχώρ) στη Σινασό. (29)

 

           Τριόροφος οικία Ανδρ. Θεοφάνους στην Σινασό. (30)

Στολή Δημογέροντα της Σινασού που βρίσκεται στο μουσείο Φιλιώ Χαϊδεμένου στη Ν. Φιλαδέλφεια. (31)

 

Σινασίτισες στη βρύση (Φώτο 1924). Φορούν παραδοσιακές φορεσιές. Τα κίτρινα μαντήλια του κεφαλιού τα περνάνε κάτω από το πιγούνι και τα δένουν στο κεφάλι. Δεν τα κρατάνε. (32)

Το εσωτερικό του αρχοντικού Σουλτανίδη. Τα χρώματα είναι από τότε. Λειτούργησε σαν ξενοδοχείο. Τώρα είναι Λέσχη Φοιτητών. (33)

 

Από τις ωραιότερες εξώθυρες της Σινασού, με τις σκαλιστές κολώνες. (34)

 

 

 Αυθεντικές παραδοσιακές στολές Σινασού. (35)

Εξώθυρες αρχοντικών Σινασού. (36)

 

Αρχαίο κρησφύγετο της Σινασού κοντά στο μοναστήρι Αγίου Νικολάου. (37)

Το Σχολείο της Σινασού λίγο πριν την ανταλλαγή το 1924. (38)

Το Παρθεναγωγείο στον Γενή Μαχαλά. (39)

Λέσχη Σινασού, στην κεντρική πλατεία , στο Μησιχώρ. (40) 

Ο λόφος "Τσιγκλί" και το εξωκλήσι του Αγίου Γεωργίου. (41)

 

 Σημειώσεις-Βιβλιογραφία.

1. Οι πληροφορίες και  φωτογραφίες 1 και 4 είναι από το "Λεύκωμα. Η Σινασός της Καππαδοκίας", έκδοση της Ελληνικής Εταιρείας και του σωματείου "Η Νέα Σινασός", 1986.

Οι φωτογραφίες 2 και 3 είναι του φίλου Fetih Eroglu.

Οι φωτογραφίες 5-6-7-8-9-10-11-12-13-14-15-16-17-18-19-20-21-22-23-24-25-26-27-28-29-30-31-32-33-34-35-36-37-38-39-40-41 και οι πληροφορίες είναι του φίλου Κυριάκου Βλασιάδη.

2. Μαρτυρία στον γράφοντα του φίλου Γιάννη Ψιλόπουλου (20/04/2025). 

Τους ευχαριστώ.

Δείτε το παρακάτω βίντεο για το γεφύρι: 

Ura e Brarit – Brari’s bridge. Tirana-Albania

  Πρόκειται για ένα μονότοξο, εντυπωσιακό, ημικυκλικό γεφύρι, χωρίς στηθαία, με δύο σειρές  θολίτες, ελαφρώς καμπουρωτή και καλντεριμωτή επιφάνεια διάβασης, κάτω από το χωριό Brrar, λίγα χιλιόμετρα έξω από τα Τίρανα. 

                                                    Από ψηλά και ανάντη. Φώτο: Αρχείο Γεφυριών Πελοποννήσου.

Χτίστηκε κατά την Οθωμανική περίοδο, τον 18^ο αιώνα, σαν δώρο στους ντόπιους  για τις μετακινήσεις τους από και προς τα Τίρανα και χρησιμοποιείται ακόμη για να περάσουν τον ποταμό.

 

Η σηματοδότηση του γεφυριού.

Φώτο: Αρχείο Γεφυριών Πελοποννήσου. 

 

  Γεφυρώνει τον ποταμό Τίρανα στο πιο στενό του σημείο, όπου το νερό έχει λαξεύσει κατά τη διάρκεια του χρόνου την πέτρα δημιουργώντας βάραθρο. Τα βάθρα του πατάνε στα κάθετα πλαϊνά του ποταμού πάνω ακριβώς από το φαράγγι.  

 

                              Το γεφύρι και το βάραθρο.

                    Φώτο: από Αλβανικό διαδίκτυο.

 

  Οι πέτρες του τόξου έχουν δεθεί με την γνωστή μέθοδο της ανάμειξης λευκής άμμου με αυγά για να γίνει το μείγμα πιο δυνατό και να αντέξει για πολύ, όπως και έγινε.

  Είναι χτισμένο πάνω στα ερείπια παλιάς ρωμαϊκής γέφυρας, ίχνη της οποίας διακρίνονται στα βάθρα της σημερινής γέφυρας.

  Χτίστηκε σε δυο φάσεις στις αρχές του 18^ου αιώνα. Σε πρώτη φάση η επιφάνεια διάβασης ήταν πιο καμπυλωτή και απότομη και για το λόγο τούτο  σε δεύτερη φάση αμβλήθηκε  με τις απαραίτητες προσθήκες και προσαρμογές.

  Σήμερα αποτελεί μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς.

                                              Από ψηλά και κατάντη. Φώτο: Αρχείο Γεφυριών Πλοποννήσου.

  Ο γνώστης της περιοχής και του γεφυριού, Nusret Latifi, μας λέει για το γεφύρι: «...Είμαστε επίσης στην Αλβανία και βρήκαμε μία ακόμη γέφυρα, που είναι χτισμένη τον 18^ο αιώνα κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής περιόδου.

 

                                                            Από τα βουνά που κατεβαίνει ο ποταμός Τίρανα. 

                                                                 Φώτο: Αρχείο Γεφυριών Πελοποννήσου.

 Βρίσκεται κοντά στην πόλη των Τιράνων, επίσης επί του ποταμού Τίρανα. Χρησιμοποιούταν από τους ντόπιους του χωριού Brrar και άλλων χωριών στις επαφές τους με τα Τίρανα.

 

Το γεφύρι και το φαράγγι. 

Φώτο: Από το Αλβανικό διαδίκτυο.

 Έτσι πήρε το όνομα γέφυρα Brarit, λόγω του χωριού Brrar. Αυτές είναι οι πληροφορίες γι’ αυτό το γεφύρι».

 

 Δείτε το παρακάτω video για το γεφύρι

Γεφύρι στον Γερολιμένα. Μάνη.

 Το συναντάμε 500 μέτρα πριν το Γερολιμένα, επί του δημοσίου δρόμου, της πρώτης εισόδου, της παλιάς και κανονικής,  για το χωριό.

Φαίνεται ότι προϋπήρχε  σαν κομμάτι  του μονοπατιού για την είσοδο και την έξοδο από το χωριό αφού στον Γερολιμένα άραζαν τα καΐκια και τροφοδοτούσαν τα κοντινά χωριά (Κοίτα, Μίνα, Μέζαπος, κλπ.)

  Το γεφύρι από ανάντη. Φώτο: Αρχείο Γεφυριών Πελοποννήσου.

 

 

 

Είναι καταβιβασμένο, με κάθετα τα πλαϊνά του και καλοπελεκημένους θολίτες.

Έχει γίνει επέκτασή του κατά 3,30 μέτρα με τσιμέντο για εξυπηρέτηση της αυξανόμενης κίνησης.

Τα στηθαία, ύψους 1,20 μέτρων, φαίνεται καθαρά ότι είναι νεότερη προσθήκη.

 

Η μεταγενέστερη τσιμεντένια προσθήκη. Φώτο: Α.Γ.Π.

Τα βάθρα είναι ανισομεγέθη με το δεξί από ανάντη να είναι 1,20 μ. ενώ το αριστερό όπου μαζεύονται τα νερά και κυλάνε προς τη θάλασσα και το οποίο έχει πάθει και κάποιες φθορές στη βάση του  2,25 μέτρα. 

Κατά τον λαϊκό πρωτομάστορα Αθανάσιο Πόραβο "τα αγκωνάρια και τα καμαρολίθια είναι με μπόμπες. Μια δουλειά που είναι δύσκολη και απαιτεί από τον Πελεκάνο αυξημένη γεωμετρική αίσθηση. Δεν περνάει ούτε χαρτί ανάμεσά τους".

Ο ντόπιος Νίκος Διακουμάκος, από τη Χαριά Αρεόπολης, μας λέει για το γεφύρι αυτό:

«Βρισκόμαστε λίγα μέτρα πριν το Γερολιμένα. Έχουμε αυτό το όμορφο γεφύρι.  Αυτοί που το έφτιαχναν πιστεύω ότι εκτός από καλοί μαστόροι, είχανε πολλή θέληση και όρεξη για δουλειά. 

 

  Με τον Νίκο Διακουμάκο. Φώτο: Α.Γ.Π.

 

  Αν δείτε το χτίσιμό του, την πέτρα του, πως είναι πελεκημένη και σε τι κατάσταση ακόμη, που κάθε μέρα περνάνε εκατοντάδες αυτοκίνητα τότε θα καταλάβετε. Ο περισσότερος κόσμος δεν το έχει δει από κοντά , δεν έχει κατέβει μέσα εδώ στο ρέμα να το απολαύσει. Όλοι περνάνε από πάνω και δεν ξέρουνε που περνάνε, που πατάνε, τι βλέπουν, τι είναι. Ένα μέρος τόσο όμορφο, τόσο απολαυστικό, με ησυχία. Όταν βαδίσεις από κάτω βλέπεις απέναντι τα βράχια του Γερολιμένα και σε τρία λεπτά με τα πόδια είσαι μέσα στο όμορφο χωριό. Αυτό δεν το ξέρουμε, δεν το ξέρω, (από ποιους και πότε χτίστηκε) αυτό πάντως έχει γίνει την εποχή που έγινε ο δρόμος για Γερολιμένα και εδώ παλιά ίσως να ήτανε ο παλιός δρόμος, το πλακόστρωτο, πιθανόν να υπήρχε πριν τα αυτοκίνητα. 

 

Η επιφάνεια διάβασης. 

Φώτο: Α.Γ.Π. 

Όπως σε πολλά σημεία βρίσκουμε γεφύρια με πλακόστρωτο, με δρόμους, όπως έχουμε βρει και σε άλλα σημεία. Οπότε και αυτό σύμφωνα με την κατασκευή του μας δείχνει ότι είναι κάτι διαφορετικό. Το σκάλισμα της πέτρας, αν κοιτάξετε εκεί, θα καταλάβετε τι σημαίνει τέχνη, τι σημαίνει πετρομάστορας. Κάποια σημεία του τοιχίου (στηθαίου) πρέπει να είναι νεότερα ναι, γιατί ίσως από αυτοκίνητα, από κάποιο τροχαίο, από κάποιο χτύπημα να είχανε πέσει κάποιες πέτρες, αλλά το περισσότερο κομμάτι που φαίνεται είναι παλιό.»

Δείτε το παρακάτω video για το γεφύρι 

Furore stone bridge. Amalfi-Italy.

   Το Furore είναι μια χαρακτηριστική πόλη στην ακτή Amalfi, της περιφέρειας Καμπανίας στην επαρχία Salerno, γνωστή κυρίως για το φιόρδ της, το φιόρδ του Furore, όπου βρίσκεται το γεφύρι. Το φιόρδ από το 1997 είναι μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς, στην Τυρρηνική θάλασσα.

Το γεφύρι από το μέρος στεριάς

 Το γεφύρι είναι σκαλωμένο σε ύψος 30 μέτρων, στα πλαϊνά των κάθετων βράχων που σχηματίστηκαν από την παμπάλαιη πορεία του ρέματος Schiato που έρχεται από την περιοχή Agerola.

  Πρόκειται για μια θαυμάσια κατασκευή, που ο πρωτομάστορας χρησιμοποίησε όλο το μεράκι, τη φαντασία και την ικανότητά του για το χτίσιμό του. 

  Λόγω του δυσπρόσιτου του εδάφους και της δυσκολίας της κατασκευής του μπορεί να χαρακτηριστεί και ως θεογέφυρο ή διαβολογέφυρο ανάλογα με την βοήθεια τίνος επικαλέστηκε ο πρωτομάστορας για την κατασκευή του.

Το γεφύρι από τη μεριά της θάλασσας.

Furore is a characteristic town on the Amalfi coast known mainly for its fiord of Furore, where the bridge is.

                                                                    Από την στεριά.

 

 

Οι φωτογραφίες και οι πληροφορίες είναι του φίλου Salvatore Pernagallo. Τον ευχαριστώ.

Γεφύρι Μονής Κερνίτσας. Βυτίνα.

  Συνέδεε τη Νυμφασία (τ.Γρανίτσα) με τη Μονή. Λόγω του ότι περικλειόταν από παντού με βλάστηση προξενούσε στον οδοιπόρο, κυρίως τη νύχτα, μεγάλο φόβο  πως τάχα εκεί έβγαινε το φάντασμα ενός ανθρωποκτόνου Αράπη. Είναι δίτοξο και κατασκευάστηκε από το 1901 έως το 1905 από τον πασίγνωστο στην περιοχή ηγούμενο της μονής Παπακαμπάνη, για την εξυπηρέτηση των προσκυνητών. Βρίσκεται κάτω από τη μονή κοντά στην άκρη του χωριού Νυμφασία.

Από ανάντη. Φώτο: Αρχείο Γεφυριών Πελοποννήσου.

  Το συναντάμε σε υψόμετρο 780 μέτρων με μια μικρή ημικυκλική καμάρα στα από αριστερά από ανάντη με βάθρα να πατάνε σε χωμάτινο έδαφος και μια μεγάλη στα δεξιά με βάθρα να ακουμπάνε σε στέρεο βράχο. Έχει μια σειρά θολίτες, στηθαία και καλντεριμωτή βάση κατασκευασμένη μεταγενέστερα, δημιουργώντας καμπύλες στα δυο άκρα.

Το γεφύρι σε φώτο από το διαδίκτυο.

  Κάτω από την μεγάλη καμάρα το ορμητικό ρέμα στο πέρασμα των χρόνων έχει λαξεύσει τον βράχο δημιουργώντας ένα βάραθρο σχεδόν 7 μέτρων κάτω από τα βάθρα του.

   Γεφυρώνει τον Μυλάοντα που χύνεται στον Τράγο, στην περιοχή του Νταραίϊκου κάμπου.

 Μονή Κερνίτσας. Φώτο: Α.Γ.Π.

 

   Το μονοπάτι που περνάει από το γεφύρι ενώνει τα χωριά Καμενίτσα, Νυμφασία και Μαγούλιανα με την μονή και είναι χαρτογραφημένο και καθαρισμένο.

   Είναι αποτέλεσμα χορηγίας  όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι “...γεφύρια που βρίσκονταν στην εδαφική έκταση μονών είναι γνωστό ότι χτίστηκαν με έξοδά τους, όπως το γεφύρι της Μονής Κερνίτσας στην Αρκαδία, που χτίστηκε το 1901, από το ηγούμενο παπά-Καμπάνη και διευκόλυνε την πρόσβαση των προσκυνητών στη μονή”. (1)

 Η μικρή αριστερά από ανάντη καμάρα. 

 Φώτο: Α.Γ.Π.

 

   Η παλιά μονή Κερνίτσας χτίστηκε το 1105 πάνω στο βράχο της Κερνίτσας σε υψόμετρο 840 μέτρων. Η σημερινή είναι χτισμένη από το 1386 στη θέση της παλιάς  και έπαιξε σημαντικό ρόλο στην επανάσταση του '21. Πυρπολήθηκε από τους Τουρκαλβανούς το 1770 και από τον Ιμπραήμ το 1825. 

 

 

Η επιφάνεια διάβασης με τα στηθαία. Φώτο: Αρχείο Γεφυριών Πελοποννήσου.

Σημειώσεις-βιβλιογραφία

1. Παν. Ιωαν. Καμηλάκης. “ Οι χορηγοί κατασκευής των πέτρινων γεφυριών στη Μεταβυζαντινή και Νεοελληνική περίοδο”. ΚΕΜΕΠΕΓ. Α' Επιστημονική Συνάντηση “Περί Πετρογέφυρων-10 εισηγήσεις και 1 Μουσική αφήγηση”. Αθήνα 2003 σελ. 60.

Δείτε το παρακάτω βίντεο για το γεφύρι: