Καλωσόρισμα ΑΓΠ

....της Πέτρας και του Νερού

Πέτρα και νερό!
Δύο υλικά, που συναντά κανείς σε αφθονία στην Ελληνική γη.
Πέτρα και νερό!
Δύο στοιχεία, που καθημερινά συναντάμε στη ζωή μας.
Πέτρα και νερό!
Με τη δική του μεταφορική σημασία το καθένα.
Πέτρα και νερό!
Σταυραδέρφια της Μάνας φύσης.

διαδρομές.... 
Η  πέτρα που φανερώνει τις δυσκολίες που περνάμε, μαρτυρά το χρόνο και τις αναμνήσεις, την ανάγκη, την ιστορία.
Το νερό που οδηγεί στη λύτρωση, που δείχνει δρόμους και χαράζει πορεία.
Το ένα συμπληρώνει το άλλο.
Το ένα αποζητά τη βοήθεια του άλλου.
Το ένα σφιχταγκαλιάζει το άλλο.

της φύσης τα καμώματα....
Πολλές φορές "κονταροχτυπιούνται" μεταξύ τους. Μα πάντα νικητής βγαίνει το νερό!
Έτσι, το νερό τρέχει και σμιλεύει την πέτρα φτιάχνοντας κάποτε-κάποτε απαράμιλλα έργα τέχνης.
Στο πέρασμά του από την πέτρα, "γεννά" σπήλαια, φαράγγια, καταβόθρες, βάραθρα, γεφύρια, περίτεχνα σχέδια.

δημιουργήματα....
Κάποιες φορές, είναι ο άνθρωπος, που χρησιμοποίησε την πέτρα για να δαμάσει το νερό.
Και το κατόρθωσε.
Έστησε πέτρινα γεφύρια, ακονίζοντας με τη σειρά του την πέτρα, για να διαβεί το ορμητικό ρέμα.
Γεφύρια, που ακουμπάνε πάνω σε πολλά πόδια.
Δύο, τρία, τέσσερα ή και περισσότερα, για να δρασκελίσει το νερό ενώνοντας τους τόπους.
Και τους ανθρώπους. Και τον κόσμο.
Έτσι, ο άνθρωπος εκμεταλλεύτηκε όλες τις δυνατότητες, που η φύση παρέχει απλόχερα.
Απλόχερα και εμείς εκφράζουμε την ευγνωμοσύνη μας σ' αυτούς τους δουλευτάδες, που φτιάξανε γεφύρια με αντοχή και ομορφιά. Σμίξανε χωριά και τάφεραν σε επαφή με τον υπόλοιπο κόσμο.

μνήμες....αναφορές....βιώματα.... 
 Στη διαδρομή του χρόνου, μέσα από απάνθρωπες και βέβηλες συμπεριφορές αλλά και φυσικές καταστροφές, έφτασαν στις μέρες μας όπως έφτασαν!
 Τα θαυμαστά αυτά έργα της λαϊκής μας γεφυροποιίας πρέπει να παραδοθούν αλώβητα και με σεβασμό, στη μνήμη και τον θαυμασμό των επόμενων γενιών.

Καλώς ήλθατε στους δρόμους του νερού και της πέτρας
Καλώς ήλθατε στον θαυμαστό κόσμο των πετρογέφυρων
Καλώς ήλθατε στο Αρχείο Γεφυριών Πελοποννήσου.

Θοδωρής Χαμάκος / Αρχείο Γεφυριών Πελοποννήσου (Α.Γ.Π.)
Αγίου Δημητρίου 29
18547 Νέο Φάληρο                                         
Πειραιάς
Τηλ.        210 4829520                                    
Κιν.        693 7433866                                      
Email: theodoros.hamakos@uww.org

           thodorischamakos@gmail.com          

Youtube: www.youtube.com/agpelop       
Blog:  www.agpelop.blogspot.gr                                   
Facebook: www.facebook.com/thodorischamakos                                  

Τρίτοξο γεφύρι στον Καρνίωνα. Λεοντάρι Αρκαδίας.

  Είναι κτισμένο επί του ποταμού Καρνίωνα (Ξερίλας), που πηγάζει από το κεφαλόβρυσο των Κάτω Γιανναίων, δέχεται τα νερά της πηγής του Βοϊδανάλειχου , ενώνεται με το Γαθεάτη και εκβάλλει στο Αλφειό. 

  Από το χωριό Ποταμιά και κάτω, ο Καρνίωνας ονομάζετε από τους ντόπιους Ξερίλας γιατί τα νερά του δεν φτάνουν ως εκεί κατά την περίοδο του Καλοκαιριού, στερεύουν κάνοντάς τον ξερό.

Το γεφύρι από ανάντη. Φώτο Αρχείο Γεφυριών Πελοποννήσου.

 

 Βρίσκεται κοντά στο χωριό Λεοντάρι (Τοπικό Διαμέρισμα Λεονταρίου), πηγαίνοντας προς Βελιγοστή, κάτω από το μισοεγκαταλειμμένο χωριό Καλύβια, εξυπηρετούσε και εξυπηρετεί ακόμη τους κατοίκους των γύρω χωριών του τ. Δήμου Φαλαισίας στις επαφές τους με τα Παραδείσια και τη Μεσσηνία, αφού πάνω του  περνάει και ο δημόσιος δρόμος.

 

             Μετρώντας το γεφύρι. Φώτο: ΑΓΠ

   

Χτίστηκε γύρω στα 1890 και αποτελείται από τρία ισομεγέθη ημικυκλικά τόξα με καλοχτισμένα στηθαία, που έχουν τριγωνική απόληξη, μια σειρά θολίτες, κυκλικούς προβόλους για τη μείωση της έντασης της ροής του ποταμού σε περίοδο μεγάλων κατεβασμάυων και επίπεδη επιφάνεια διάβασης. Τα βάθρα του πατάνε σε μεγάλες κυκλικές βάσεις, με καμπυλωτό σχήμα, που είναι και πρόβολοι συγχρόνως.

Τα τρία τόξα με τους προβόλους. Φώτο: Αρχείο Γεφυριών Πελοποννήσου.

 

   Ως προς το σχήμα και κυρίως την κάτοψή του, μοιάζει με αυτό της Κλομποκής, στο ομώνυμο ρέμα της Δίβρης στην ορεινή Ηλεία, που όμως είναι μονότοξο.

  Είναι χτισμένο από άσπρη πελεκητή πέτρα και από τους ντόπιους ονομάζεται και Σαμαρέϊκο γεφύρι, από τη γειτονική Σαμαρά-Βελιγοστής. 

 

Από ανάντη. Φώτο: ΑΓΠ

 

  Χτίστηκε, πριν από το σιδηροδρομικό σταθμό Λεονταρίου, ο οποίος κατασκευάστηκε μεταξύ 1899 και 1901 από Ιταλούς και Μαυροβούνιους τεχνίτες.

 Οι διαστάσεις του είναι:

 Άνοιγμα καμάρας: Κάθε καμάρα   12,80μ

                 Ύψος: Από ανάντη, Αριστερή 10,20μ, μεσαία 10μ, δεξιά 8,20μ

                       Πλάτος: Στα άκρα 6,40μ, στο κέντρο 4,20μ, καθαρό

                       Μήκος: 75,80μ

                       Πλάτος καμαρολιθιού:

                       Ύψος στηθαίου: 0,40μ

                    Το Λεοντάρι είναι χτισμένο στη θέση του αρχαίου Λεύκτρου σε υψόμετρο 540 μέτρων. Το όνομα του χωριού, σύμφωνα με την κυρίαρχη εκδοχή, οφείλεται σε κάποιον Λεοντάρη ή Λεοντάριο, που εγκαταστάθηκε στην περιοχή στα χρόνια του Αλεξίου Α' Κομνηνού μεταξύ των ετών 1081 και 1118. Ίσως, ακόμη, το όνομα να οφείλεται στο ότι το βυζαντινό κάστρο από μακριά έμοιαζε με καθισμένο λιοντάρι, που αντανακλά κάποιες αναμνήσεις των κατοίκων από την αναπαράσταση κάποιου ίσως γλυπτού λιονταριού που κοσμούσε παλιά την περιοχή.  

 

 Δείτε το παρακάτω βίντεο για το γεφύρι: 

 

Γεφυράκι στις πηγές του Λάδωνα. Λυκούρια Καλαβρύτων.

   Μικρό γεφυράκι, με μεγάλο πλάτος, μακρυναρίκι όπως λένε οι ντόπιοι, στις πηγές του Λάδωνα, κάτω από το χωριό Λυκούρια του δήμου Καλαβρύτων.

  Είναι χτισμένο για να γεφυρώσει το παλιό μυλαύλακο που πήγαινε νερό από τον Λάδωνα στο μύλο του Ρόδη. Ο συγκεκριμένος μύλος, είναι από τους παλαιότερους της περιοχής, κάποτε μάλιστα ήταν και ο μοναδικός που εξυπηρετούσε τους ντόπιους, πριν τον πόλεμο.

Το γεφυράκι από ανάντη. Φώτο: Αρχείο Γεφυριών Πελοποννήσου.

  Στο μεσοδιάστημα του μύλου του Ρόδη και στην απέναντι μεριά του Λάδωνα, δεξιά όπως κυλάει το ποτάμι και δεξιά επίσης όπως ανεβαίνει ο δημόσιος δρόμος για Λυκούρια υπήρχε ένας ακόμη μύλος, αυτός του Κόκκου, ερείπια του οποίου διακρίνονται στην άκρη του δρόμου. Λειτουργούσαν από την περίοδο της τουρκοκρατίας από τις δύο αυτές οικογένειες, Ρόδη και Κόκκου. Του Ρόδη σταμάτησε να λειτουργεί το 1965 και του Κόκκου το 1970 όταν έγινε η διαπλάτυνση του δρόμου.

 

Ο μύλος του Ρόδη.

Φώτο: Αρχείο Γεφυριών Πελοποννήσου.

  Το μικρό γεφυράκι αυτό είναι ημικυκλικό, με μια σειρά θολίτες, επίπεδη επιφάνεια διάβασης και μόλις διακρίνεται η από ανάντη είσοδός του με το υπόλοιπο να είναι σκεπασμένο με χώμα.

Οι διαστάσεις του είναι:

      Άνοιγμα καμάρα

Ύψος: 0,50 μ.

 Πλάτος: 20 μ.

   Μήκος: 1,80 μ.

                            Μήκος καμαρολιθιού: 0.30 μ.

 

 

Λεπτομέρεια του τόξου από ανάντη.

Φώτο: Αρχείο Γεφυριών Πελοποννήσου.
 

  Ο ντόπιος Ροδάκης Γιάννης,  πρόεδρος της Κοινότητας, μας λέει κάποιες ιστορίες το χωριού και μας δίνει κάποιες πληροφορίες  για την τοπογραφία της περιοχής:

  «Δεξιά μας ο Σαϊτάς, ο οποίος δεν φαίνεται, απέναντι στο βάθος που βλέπουμε είναι οι Κλάπες. Έχει... υπάρχει και το κάστρο εκεί πέρα,  που είχανε κάστρα φτιάξει επί τουρκοκρατίας, υπάρχουνε κτίρια, στο βάθος είναι η Ντουρντουβάνα με τα έλατα, αριστερά η Φράγκα, μετά η Φάκια και από δω ο Μαλτιγιάννης.

 

Ερείπια μύλου του Κόκκου.

Φώτο: Αρχείο Γεφυριών Πελοποννήσου.

  

Το βράχο του Σκίπη είναι αυτό που βλέπουμε. Εκεί πέρα, στο κάτου μέρος που μαυρίζει εκεί πέρα υπάρχει ένα τούνελ μέσα μεγάλο, στο οποίο βάζανε πράματα, πρόβατα , γίδια και εμένανε και κάποιοι. Εκεί πάνου που φαίνεται το μαύρο, μου είπε ο Μπάρμπα-Λιάκος εδώ που είχε πρώτα τα χωράφια του Τριμπέλη μετά εδώ, όταν ειδοποιηθήκανε ότι ερχόσαντε οι Γερμανοί όταν έγινε η όλη ιστορία με τα Καλάβρυτα, επήγανε και κατασκηνώσανε εκεί πάνου για να αποφύγουνε όλο αυτό, να μην τους βρούνε και τους σκοτώσουνε. Εκεί όμως ήσαν και παιδάκια που προδοθήκανε, ντόπιοι όλοι 2-3 οικογένειες αλλά ντόπιοι όλοι και εκεί τα παιδάκια όταν περάσανε οι Γερμανοί φωνάξανε που τους πρωτοείδανε να ανεβαίνουνε για το χωριό και πήγανε κει πάνου. Φύγανε αυτοί προς τα πάνου αλλά τους κάψανε όλα τα υπάρχοντα εκεί...γι’ αυτό είναι και μαύρο. Φαίνεται ακόμα η φωτιά.Ακόμα δείχνει ότι έχει καπινιστεί. Εντοπίσανε και τους άλλους κοντά σε αυτούς εκεί πέρα. Ήτανε ο Μπέλιος εκεί πέρα...ονομαζότανε τότε. Τους κάψανε και αυτές εκεί πέρα γι’ αυτό έχει και μαύρο. Είναι ένα τούνελ κάτω εκεί πέρα, είναι μεγάλο, είναι κάμποσο, δηλαδή είναι μεγάλο λίγο και κείνο εκεί πάνου, είναι αυτό που φαίνεται και λίγο ακόμα, ότι βλέπουμε από την εικόνα εδώ. Είναι από τις ιστορίες του χωριού μας.»

Δείτε το παρακάτω βίντεο για το γεφύρι:

 

Χρόνια πολλά με υγεία και χαρά

 

 Το Αρχείο Γεφυριών Πελοποννήσου (ΑΓΠ)

  και η
   βιοτεχνία αργυροχρυσοχοίας
  Ευστράτιος Χατζηγεωργιάδης
    Παρνασού 2 - Αθήνα 

e-mail: ef.hatzigeo@gmail.com 

τηλ: 211.4143.428
   σας εύχονται  

  Καλές γιορτές

Καλή χρονιά 

  με Υγεία και Χαρά.

                                                                

 Φέτος με το γεφύρι του Αγίου Ανδρέα στην Β. Κυνουρία.

 

 

Ura e Vjetër e Gurit - Vushtrrisë. Kosove. Παλιά πέτρινη γέφυρα στην πόλη Vushtrrisë – Κόσοβο.

  Η Παλιά Πέτρινη Γέφυρα είναι ένα μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς που βρίσκεται στην πόλη Βούστρι (Vushtrrisë ) στο Κόσοβο.

  Βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα της εισόδου της πόλης, η οποία σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες θεωρείται από τις παλαιότερες γέφυρες του είδους της στο Κόσοβο.  

  Συνέδεε τα χωριά στους πρόποδες της Τσιτσαβίτσα (Çyçavicës) με την πόλη Βούστρι και μέσω του φαραγγιού Κλύσρα (Klysyrës ) συνέδεε την πεδιάδα του Κοσσυφοπεδίου με την περιοχή Ντρένιτσα (Drenicës).  Ο δρόμος που συνέδεε την πόλη Βούστρι με τον σιδηροδρομικό σταθμό στο χωριό Στρουέρε (Shtruerë) περνούσε επίσης από αυτή τη γέφυρα.

Η γέφυρα στο κεντρικό πάρκο. Φώτο: Αρχείο Γεφυριών Πελοποννήσου.

   Η Πέτρινη Γέφυρα στο Βούστρι αναφέρεται επίσης από διάφορα ταξιδιωτικά κείμενα της εποχής, όπως ο Γάλλος Φιλίπ Ντιφρε – Κέιν (Filip Difre - Kane ) (1573) ο οποίος, μεταξύ άλλων, λέει τα εξής: "...από εκεί φτάσαμε στο Βούστρι, μια μεγάλη πόλη με πολλά τζαμιά και με μια μεγάλη πέτρινη γέφυρα". Σύμφωνα με οθωμανικά αρχεία του 1873/74, το Βούστρι ήταν μια πόλη με τρία τζαμιά, ένα κρατικό αρχοντικό... με δύο γέφυρες πάνω από τον ποταμό Σίτνιτσα (Sitnicë), η μία από ξύλο και η άλλη από συμπαγή πέτρα.

 Η επιφάνεια διάβασης.

Φώτο: Αρχείο Γεφυριών Πελοποννήσου. 

 

   Όσον αφορά την ηλικία της γέφυρας, υπάρχουν διαφορετικές εκδοχές, αλλά η κυρίαρχη άποψη είναι ότι χτίστηκε κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ή και νωρίτερα, κατά τη διάρκεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

  Στον δήμο Βούστρι, είναι γνωστή ως η Παλιά Πέτρινη Γέφυρα. Υπήρχαν αρκετές λατινικές επιγραφές στη γέφυρα, οι οποίες αφαιρέθηκαν από επιστήμονες του Βελιγραδίου, όπως λένε οι ντόπιοι.

  Το πιθανότερο όμως, κατά τους ντόπιους ειδικούς, είναι να χτίστηκε κατά  τον πρώιμο Μεσαίωνα. 

              Μπροστά στη γέφυρα.

      Φώτο: Αρχείο Γεφυριών Πελοποννήσου. 

 

  Η γέφυρα είναι χτισμένη από ογκόλιθους, οι οποίοι πιθανότατα ελήφθησαν από τους λόφους της αρχαίας πόλης Λούμκουτς και Μαρτίραϊ ι Έπερμ (Lumkuqit si dhe të Martirajt të Epërm).

  Οι πέτρες έχουν μήκος περίπου  ένα μέτρο και πάχος 30 - 40 cm, είναι καλά σκαλισμένες και περιτοιχισμένες με παράλληλες σειρές. 

  Η γέφυρα με τα πρόσθετα πλευρικά μέρη (τα οποία προφανώς κατασκευάστηκαν αργότερα), έχει μήκος 135 μέτρα, υπερυψωμένη σε  εννέα καμάρες.

  Η προφορική παράδοση αναφέρει ότι η γέφυρα κάποτε είχε 12 καμάρες, αλλά με την πάροδο του χρόνου παρέμειναν κάτω από στρώματα χώματος.  

  Οι τελευταίες (μεσαίες) καμάρες ήταν τόσο ψηλές που περνούσαν από κάτω τους κάρα με άχυρο. Οι πέντε  μεσαίες καμάρες, με αιχμηρές κορυφές, κατασκευάστηκαν σε παλαιότερη φάση, ενώ στις μεταγενέστερες φάσεις ανακατασκευής, οι καμάρες είναι μικρότερες.

Οι μεσαίες καμάρες. Φώτο: Αρχείο Γεφυριών Πελοποννήσου.

  Οι καμάρες της γέφυρας είναι χτισμένες με δίχρωμες πέτρες, λευκές και κόκκινες. Για καλύτερη σύνδεση, χρησιμοποιήθηκε λιωμένος μόλυβδος στις ενώσεις. Τα πλευρικά της τοιχώματα ήταν προσεκτικά κατασκευασμένα. Το επίπεδο των κυβόλιθων της γέφυρας αντανακλάται στους μπροστινούς τοίχους μέσω ενός διαμήκους πέτρινου πλαισίου με καμπυλωτό προφίλ.

  Τα στηθαία της γέφυρας, ύψους 90 εκ., είναι κατασκευασμένα από μπλοκ τοποθετημένα σε σφήνες που στερεώνονται στη βάση με μεταλλικούς πίρους, ενσωματωμένους με λιωμένο μόλυβδο.

  Έχει ακουστεί από πολίτες ότι οι πέτρες της Παλιάς Πέτρινης Γέφυρας και του Χαμάμ (Δημόσιου Λουτρού) κάποτε αλέθονταν, στη συνέχεια αναμειγνύονταν με ένα συνδετικό υλικό και τελικά τοποθετούνταν σε περιβλήματα.

  Σήμερα, η Παλιά Πέτρινη Γέφυρα στο Βούστρι βρίσκεται στην ξερή κοίτη του ποταμού Σίτνιτσα, του οποίου το νερό, λόγω της εδαφολογικής σύνθεσης του εδάφους, άλλαζε την πορεία του για περίπου ένα χιλιόμετρο δυτικά.

  Μέχρι το 1902, η γέφυρα στη μέση είχε ύψος περίπου 7,5 μέτρα. Τώρα, από αυτό το ύψος της γέφυρας, διακρίνονται μόνο 3,7 μέτρα. 

  Δεν είναι γνωστό ακριβώς πότε ο ποταμός Σίτνιτσα άλλαξε την πορεία του και δεν περνάει πλέον κάτω από την Πέτρινη Γέφυρα, αλλά είναι γνωστό ότι για τουλάχιστον δύο  αιώνες αυτή η Πέτρινη Γέφυρα έχει μείνει χωρίς το ποτάμι της, και ως τέτοια γίνεται μια σπάνια περίπτωση στον κόσμο, μια γέφυρα χωρίς ποτάμι.  

  Οι λόγοι για την αλλαγή της ροής του ποταμού Σίτνιτσα, ο οποίος παλιά έρεε μέσα από την κοίτη δίπλα στην πόλη, σε μια νέα κοίτη στα περίχωρα της πόλης, πιστεύεται ότι δεν έχουν καμία σχέση με ανθρώπινα χέρια. «Λόγω της εδαφολογικής σύνθεσης του εδάφους κατά μήκος του ποταμού, των μονοπατιών των κλειδαριών κατά μήκος της όχθης, της αύξησης της ποσότητας λάσπης, της καμπύλης κοίτης κ.λπ., η ροή του νερού δεν μπόρεσε να ανταπεξέλθει και άλλαξε την πορεία της από μόνη της», λέει, μεταξύ άλλων, ο καθηγητής Μπεντρί Ξέμα (Bedri Xhema) και συνεχίζει: «Ό,τι και αν λέγεται για την ταυτότητα της Παλιάς Πέτρινης Γέφυρας στο Βούστρι, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι χτίστηκε από ντόπιους τεχνίτες», προσθέτοντας ότι «στοιχεία για την κατασκευή της μπορούν επίσης να βρεθούν στα αρχεία των Τιράνων».

  Κάποτε, στο πρόσφατο παρελθόν, υπήρχε η πεποίθηση και ο μύθος ότι το άγγιγμα των πετρών αυτής της γέφυρας δημιουργεί υγεία, δύναμη και αρμονία στον έγγαμο βίο, επομένως οι νέοι σύζυγοι και οι νεόνυμφοι πήγαιναν και έδιναν τους όρκους αγάπης τους.

Με τους φίλους Nusret Latifi και Naim Mujaj. Φώτο: Αρχείο Γεφυριών Πελοποννήσου.

  Πρόκειται για μια σπουδαία και ιστορική για την περιοχή γέφυρα με μια σειρά θολίτες στα τόξα του που τα πέντε μεσαία είναι οξυκόρυφα, βαριά και αποτελούμενα από μεγάλες πέτρες στηθαία με αιχμηρά τελειώματα, ανηφορική και πιθανότατα καλντεριμωτή επιφάνεια διάβασης που γεφύρωνε τον ποταμό Σιντνίτσε (Sitnice) και που τώρα βρίσκεται στη μέση του κεντρικού πάρκου της πόλης, προσεγμένη και περιποιημένη.

  Ο φίλος Nusret Latifi, γνώστης της περιοχής μας λέει για τη γέφυρα: "Γεια σας. Βρισκόμαστε εδώ επισκεπτόμενοι μια άλλη όμορφη παλιά γέφυρα στην πόλη Vushtrrisë, πόλη της δημοκρατίας του Κόσοβο, μετά την πόλη Μητροβίτσα. Βρισκόμαστε στο κέντρο της πόλης με τον Naim Mujaj, πρόεδρο της Ομοσπονδίας Πάλης της δημοκρατίας του Κοσόβου, για να μας δείξει αυτή την όμορφη γέφυρα. Χτίστηκε κατά την ρωμαϊκή περίοδο, είναι πολύ παλιά γέφυρα. Τώρα έχει εννέα τόξα αλλά στην αρχή είχε δώδεκα. Γεφύρωνε τον ποταμό  Sitnice, που περνούσε από δω. Έχει πέντε μέτρα πλάτος και τώρα έχει έξι ή εφτά μέτρα ύψος. Πριν ήταν οχτώ μέτρα ύψος. Είναι εκατόν τριάντα πέντε μέτρα μήκος, στο κέντρο της πόλης Vushtrrisë. Τι άλλες πληροφορίες έχουμε για το γεφύρι αυτό?".

  Και συνεχίζει ο ντόπιος φίλος Naim Mujaj "Επίσης έχουμε ένα μεγάλο κάστρο εδώ, οθωμανικό κάστρο, που ελέγχει όλη την πόλη. Εδώ γίνεται παζάρι για ζώα, γίνεται εδώ και εκατόν σαράντα χρόνια και τώρα ο χώρος είναι επισκέψιμος, δεν υπάρχει ποτάμι, νερό, τίποτα."